Kaypakkaya'nın direniş geleneğini onurla sürdüren Partizanlardan M. Usta, sürece dair görüşlerini yazdı.
1980 AFC'si sırasında zulmün saraylarından Amed zindanında; Cafer Cangöz ve birçok yoldaşıyla birlikte işkencecilere kök söktüren, Kaypakkaya'nın direniş geleneğini onurla sürdüren Partizanlardan M. Usta, sürece dair görüşlerini yazdı.
Bugün hem zorluklara karşı direnip teslim olmayan bir kuşağın yaratılmasına hem de bölgede bir kara bulut gibi çöken gericiliğe karşı ezilen halkların ortak yürüyüşüne ihtiyaç vardır. Bu ortak yürüyüş yıldızların, ortak parıltısı görevini görecektir.
Bu nedenle HBDH vb. girişimleri soyut teorik tartışmalara kurban etmek, özünde içinden geçilen sürecin gerçekliğini doğru bir tarzda anlamamaktır.
Her şeyden önce bu ve benzeri ortak yürüyüşlerden hiç kimse, kimsenin varlığını reddetmiyor. İradelerini yok saymıyor. İstenilen ve yapılmaya çalışılan karşı-devrimci saldırılara karşı ezilen halkların birleşik gücünü harekete geçirmektir. Kazanılan veya kazanılacak olan mevzi sınıf mücadelesi için bir kazanımdır. Proleter hareketin bu kazanımlardan nasıl bir zararı olabilir? Tabii ki olamaz.
Denilebilir ki, sürece damgasını vuran proleter renk değildir. Proleter rengin buraya damgasını vurup vurmaması, proleter hareketin sorunudur. Bu asla ve asla oluşan haklı ve meşru platformun varlığını yadsımaz, tartışma konusu yapmaz.
Çünkü bu platform halkların ortak mücadelesinin gelişmesine, gericiliğe darbe vurmasına hizmet ediyor. Hani biz, ezilenlerin direnişleri karşısında seyirci kalamazdık! Hani biz, gericiliğe darbe vuran hareketlere destek sunardık!
Koşullara uygun olarak kavganın bir parçası olurduk!
Görüldüğü gibi karşımıza somut görevler çıkınca, gerçeklerden koparak ve subjektif niyetlere yaslanarak “ilkeler” kalkanı arkasına gizlenerek yürümenin değil, yürümemenin teorisini yapıyoruz. İlkeler, mücadeleyi geliştirmek için vardır.
Bugün bölgede merkezinde Kürt halkının olduğu haklı ve meşru olan bu direniş mevzisinde yer almamızın önünde “ilkesel” engeller varsa, öncelikli görev, bu ayak bağlarından kurtulmak olmalıdır.
Bize göre ilkelerimiz kesinlikle böylesi bir işleve sahip değildir. Burada asıl problem olan dogmatik düşünüş tarzının, ilkelerin somut durumla olan bağlarını koparılmasıdır. Yaratıcılık, somutluk kavramlarının kapılarına kilit vurma girişiminde bulunulmasıdır. Peki bu mümkün müdür? Tabii ki değildir. Gerçeklerin gücü her türlü kilidi açmaya muktedirdir.
“Tarih deneydir, tecrübedir”
Bu yaklaşım bizim gelenegimiz açısından ise daha da problemlidir. Bildiğimiz gibi Kaypakkaya yoldaş, Kürt ulusal sorununa dair tartışmaların geri düzeyde yürütüldüğü bir dönemde, daha ileri noktalara dikkat çekmişti.
Burada yeniden bir tekrara girmeyeceğim. Ama bu geleneğin öznesi olan tüm yoldaşların şu noktalar üzerinde yeniden düşünmesini öneririm: Bana göre o tarihi koşullarda bu denli ileri noktalara dikkat çeken bir irade, bugünkü Kürt coğrafyasındaki nesnel durumu yaşamış olsaydı, bırakalım bu türden tartışmaları yürütmeyi, bizi daha yeni gerçeklerle yüzleştirirdi. Bu iddialarımı şu somut nedenlere dayandırıyorum.
Öncelikle söz konusu iradenin sorunları bilimsel bir yöntemle ele alması, yani gerçeği olgularda araması… Ve yeniyi üretme -ki yaşamı canlı kılan da yeniyi üretme kudretidir. Evet, yaşam geçmişe bakar, lakin hep geleceğe akar. Tarih deneydir, tecrübedir. İyi bir öğrenci gelecek perspektifiyle bu deneylerden öğrenir. Ama asla tekrar etmez.
Yine bu geleneğin Ermeni Soykırımına yaklaşımı ve soykırıma uğrayan bu mazlum halkın birçok evladının bu gelenek içinde yer alması bir rastlantı değildir.
Tam tersine bu geleneğin esas olarak ezilen ulus ve azınlık milliyetler sorununda ortaya koymuş olduğu doğru tutumdur. Bu doğru yaklaşımın istenilen düzeyde pratikleşmemesi, bağrında bir dizi eksiklikleri taşıması bu gerçeği değiştirmez.
Kaldı ki, bunun pratikleşmemesinin bir nedeni de yaratıcı düşünüş tarzının önemli derecede sakatlanmasıdır.
Elbette gelinen aşamada bu olumsuz anlayışlara kaynaklık eden sosyal şoven etkiler olabilir. Lakin belirleyici olan nokta bu değildir.
Çünkü pratik başarısızlıkların, olumsuzlukların etkileri daha geniş, yani birçok alanı kapsar niteliktedir.
Burada görülmesi gereken, kadroların, militanların süreci kavramadaki yetersizlikleridir. İdeolojik cephede yaşanan kırılmaların düşünüş ve hareket tarzında yaratmış olduğu tahribattır. Pratik duruşları, düşünüş tarzında soyutlayamayız.
Ben şuna inanıyorum: Yaşamın merkezine mücadeleyi koyan her birey ya da yapı, gerek içte karşı karşıya kaldığı sorunları aşmada, gerekse devrimin dostlarıyla birlikte yürümede mutlaka bir çıkış yolu bulur.
Çünkü öz güvene dayalı bu samimi duruş, ortak noktaları ön plana çıkarır. Farklılıkları asla karartmaz. Ama onları tartışırken, yıkıcı değil, yapıcı bir dil kullanır. Sorun, devrim, işçi sınıfı ve ezilen halkların kurtuluş sorunu olunca her türlü kişisel kaygıdan uzak durulur.
Bugün ortaya çıkan farklılıklar yeni değildir. Ve biz bu farklılıklarla birlikte yürüyorduk. Bu durumdan rahatsız olan kimi arkadaşlarımız tabii ki vardı. Kimi zaman açıktan, kimi zaman da kapalı kapılar ardında “Bu böyle gitmez” veya “gelen gelir, gelmeyen gelmez” temelinde yükselen bu isyancı yakınmacı sesleri duyuyorduk.
Elbette ki bu söylemlerin sahibi olan arkadaşlarımızın, bu söylemleriyle bugünkü mevcut duruma işaret ettiklerini söyleyemeyiz. Ama bu söylem sahiplerinin bu süreçte birleştirici bir rol oynamış olduklarını da rahatlıkla söyleyemeyiz.
Sular yavaş yavaş nasıl kayaları aşındırırsa, başarısızlıklar sonucunda umudu değil, umutsuzluğu körükleyen söylemler de döne döne tekrarlanırsa, güvensizlik derinleşir.
Örgütsel kopuşlar bir çıkış yolu olarak görülür. Tarihimiz bunun örnekleriyle süslüdür.
“Esas amaç sorunun çözümü olursa, mutlaka bulunur bir çıkış yolu”
An itibariyle şunları söylemek hiç de subjektif bir değerlendirmeyi içermeyecektir. Bugün ortaya çıkan bu sonuçtan birçok yoldaş hoşnutsuzdur.
Öfkeler biraz yatışınca ve gerçekler her gün kafalara güm güm çarpınca yapılan-yaptıkları yanlışları daha rahatlıkla görebiliyorlar. Sonuçlardan hareketle de olsa, bugünkü gibi gerçeklerle ilişki kurma düzeylerine baştan sahip olmuş olsalardı tutumları daha farklı olurdu.
Yani meselelere daha çözücü bir tarzda yaklaşırlardı. Çok az sayıda insanı bu tablonun dışında bırakıyorum.
Gözlerinde devrimin alevleri değil, külleri olan insanlar böylesi süreçlerde kollektifin, devrimin derdine değil, kendi derdine düşerler. Ne yazık ki, soru sormanın, sorgulamanın zayıf olduğu süreçlerde bu “şahsiyetler” yeniden kendine yer bulabiliyorlar.
Böylesi dönemlerde kolektifin iradesinin harekete geçirilmesi sorunun çözümü için önemlidir. Ne yazık ki bu somut durumda mevcut “yönetim” bırakalım sorunun çözümü için ön açıcı girişimlerde bulunması, kendisi ana bir sorun haline gelmiştir.
Dahası irade yitimine uğradıktan sonra da aynı nakaratlara devam etmiştir. Sözünü ettiğim ikinci nokta üzerinde tartışmayı yürütmeyi pek anlamlı görmüyorum.
Şöyle ki kolektifin en üst iradesinin kendisine vermiş olduğu görev süresi bitmişti. Böylesi dönemlerde nasıl bir yol izlenilmesi gerektiği de açıktır.
Ama bu açık yolda dahi yürünmek istenmedi. Bunun nedeni kavrayışsızlık mı, kesinlikle hayır. Çünkü bunu yapan arkadaşlar bu dayatmacı tutumun nasıl bir sonuca yol açacağını tahmin ediyorlardı.
Burada birçok şeyden söz edilebilir, ama kolektifin kaygısından söz edilemez.
Eğer böylesi bir kaygı olmuş olsaydı, bırakalım irade yitimi üzerinde tartışmayı, küçümsenmeyecek bir kolektifin gücü tarafından “yönetime” karşı duyulan bir güvensizlik söz konusudur.
Böylesi durumlarda gerek tek tek partililerin veya bir bütün olarak organ üyelerinin geriye çekilerek, sorunun çözümünü kolektifin iradesiyle aşmaya çalışması, olması gereken en doğru tutumdur. Yine böylesi dönemlerde yapılacak olan yeni görevlendirmelerde “tarafların” ortak onay verdiği isimlere öncelik vermek yanlış değil, doğrudur.
Başta da ifade ettiğim gibi, esas amaç sorunun çözümü olursa, mutlaka bulunur bir çıkış yolu.
İlk andan itibaren mevcut “yönetimin”, yetki süresinin bittiğini söyledim. Yani bu yönlü soruya yanıtım bu temeldeydi.
Aynı zamanda ortaya konulacak tüm önerilerin kolektifin birliğini korumaya hizmet etmesi gerektiğini de ifade ettim. Bunu özet tarzda da olsa içinden geçtiğimiz sürecin zorluklarını anlatarak ortaya koymaya çalıştım.
Ama tüm bunlara karşı esas olarak mevcut “yönetim”in dayatmaları sonucunda kolektifin birliği korunamadı. Yani benim açımdan ortada bir kafa karışıklığı yoktu. Hem sorulan soruya yanıtım netti, hem de partinin birliğini korumadaki ısrarım. Bu tutumunun yanlış olduğunu düşünmüyorum.
“Özet olarak ben yenilikten yanayım”
Yine bir bütün olarak sürece dair bir bakış açım da bilinmektedir. Ortada yazılı dokümanlar-kararlar vardır. Özet olarak ben yenilikten yanayım.
Ben Ortadoğu’da merkezinde Kürt halkının olduğu direniş cephesiyle ilişkilenerek ve sorunlara yalnız Türkiye coğrafyasının gözüyle değil, bölge ve dünya gözüyle bakarak ancak doğru politikaların geliştirilebileceğine inanan biriyim.
Dar, dogmatik yaklaşımları öteden beri reddettiğim bilinmektedir.
Birlik sorununu-vurgusunu ön plana çıkarmamın da nesnel bir zemini vardı. Şöyle ki, son yıllarda değişime dair kolektifin bünyesinde olumlu bir rüzgar esiyordu. Ve bu da bize sorunlarımızı doğru yöntemlerle çözebileceğimiz umudunu veriyordu.
Yani tartışma süreci içinde olan birçok yoldaşımızın elinde kazma-kürek değil, kitap vardı. Gerçekleri nesnel olgularda arama çabası vardı. Elbette ki tüm bu çabalar henüz somut sonuçlara dönüşmemişti.
Lakin ellerde esas olarak yıkıcı değil, yapıcı araçların olması veya bu yönlü işaretlerin açığa çıkması başlı başına bir olumluluktu. Şunu söylemem, hiç kimseye haksızlık olmayacaktır. Geçmişteki mevcut “yönetim”, izlemiş olduğu pratikle yalnız kolektifin iradesine karşı bir saygısızlık yapmadı. Aynı zamanda kolektifin yeni yönelimine karşı da bir sabotaj yaptı.
Bu durumun yaşanmasında belli arkadaşların duygulara yaslanan öfkeli kör pratikleri de çanak tuttu. Doğrulara ulaşmak istiyorsak, bütünsellikli objektif değerlendirmeler yapmak zorundayız.
Tüm yaşanan bu olumsuzluklara payımızın olmadığını söyleyebilir miyiz? Kesinlikle hayır. Her şeyden önce hiçbir şey bir anda oluşmaz.
Dünün bugünle, bugünün de yarınla bir bağlantısı vardır-olacaktır. Ve bu konuda gelince vakti, söylenmesi gereken de söylenecektir.
Keza değişim-arınma söylemle değil, eylemle olur. Özeleştiri de pratikle olur.
Bir ton laf etmektense, pratiğe dönük devrimci mücadeleye hizmet edecek mütevazı adımlar atmak daha anlamlıdır.
Hesap sormadan önce hesap vermek, hesap sormadaki samimiyete, taşınan parti kaygısına işaret eder. Bu konudaki bakış açısı budur. Bunun dışında ne “günah” çıkarmayı severim, ne de herhangi bir dayatmaya boyun eğerim.
Koşullar nasıl olursa olsun, düştüğümüz yerden kalkacağız.
“Tüm dikkatlerimizi nesnel gerçekliğe dayanan bir yol haritasını ortaya çıkarmaya yöneltmeliyiz”
Yine politik mücadelede ve genel olarak devrimci yaşamda ilişkilerde kırgınlıklar olmamalıdır. Kolektifle yürüyüş, mücadele yolculuğudur.
Bu yolculuk, farklı fikirler temelinde mücadeleyi içerir. Ama kişisel anlamda hesaplaşmayı asla içermez. Kim ne söylerse söylesin, bu süreçte burjuva çöplüğünün ürünü olan bu paslı silahlar kullanıldı.
Bu da devrimci kamuoyu nezdinde bir güven sarsılmasına yol açtı. Geleneğin öznesi olan güçler arasındaki ilişkilerde onarılması zor tahribatlara neden oldu.
Tüm bu gerçekleri görmeliyiz. Yalnız görmekle de yetinmemeliyiz. Yaratılan tahribatları gidermek için bir çaba sarf etmeliyiz. Bu konuda atılacak her adımın olumlu sonuçları olacaktır.
En azından yeni tahribatların ortaya çıkmasını önleyecektir.
Diğer bir ifadeyle yoldaş olmasını beceremedik, hiç olmazsa devrimci ahlak ve adalet ölçülerini zorlamayacak bir ilişki tarzını sürdürmeyi başarmalıyız.
Unutmayalım ki, biz ıssız bir adada yaşamıyoruz.
Yapacağımız tüm yanlışlar yalnız bize değil, genel olarak devrimcilere, devrimci mücadeleye zarar verecektir. Bunu yapmaya hakkımız yoktur.
Gelinen aşamada tüm dikkatlerimizi nesnel gerçekliğe dayanan bir yol haritasını ortaya çıkarmaya yöneltmeliyiz.
Bunu yaparken kolektif çabayı önemsemeliyiz. Sürece katkı sunabilecek herkesin fikirlerinden yararlanmalıyız.
Öğrenmeye, dinlemeye, anlamaya ihtiyacımız vardır. Farklı devrimci güçlerle yürüme sürecini aynı zamanda öğrenme eylemine dönüştürmeliyiz.
Kim söylüyor değil, ne söylediğine bakmalıyız. Devrimci mücadelenin gelişmesine hizmet eden söylemlere hürmet etmeliyiz.
Bugün açısından sorunlu bir durum olsa da geleneğin öznesi olan güçlerle ortak yürümeyi ve gereken değişimi sağlamayı hedeflemeliyiz.
Şuna inanmalıyız, mücadelede samimiyet, ısrar birçok kör kilidin açılmasını sağlar.
Evet, devrim kitlelerin eseridir. Ama bu kitleleri aynı istikamette yürütmek, her şeyden önce birleştirici bir kültüre sahip olmayı gerektiriyor. Çünkü, birleşilerek güç olunur, umut olunur. Bölünerek, ne güç ne umut olunur.
“Bu sonucun nedenlerini ciddi bir tarzda ele almamız gerekir”
Ama bugün de tüm güçlerimizi, kolektifin birliğinin, devrimcilerin ortak yürüyüşünün tarihsel önemi ve zorunluluğu noktasında eğitmeliyiz. Her militan birleşerek çoğalmanın hayalini kurmalı. Ve bu hayalin peşinden koşmalıdır. Bu düşünüs tarzını hakim kılmalıyız.
Kısacası kolektifin birliği, devrimcilerin ortak yürüyüşü vb. konular, sorunlar çıkınca gündemimize gelmemelidir.
Bilakis biz bu konuları somut pratiklerimiz üzerinden gündemleştirerek tartışmalıyız. Birleştirici olmayan, yıkıcı kültürün, ideolojik, siyasal, örgütsel zeminini açığa çıkarma göreviyle karşı karşıyayız.
Teorik olarak iki çizgi mücadelesini savunan, demokratik merkeziyetçilik ilkesine uygun olarak örgütlenme iddiasında olan bir harekette sık sık tersi pratiklerin ortaya çıkması, yani söylemle eylemin uyumsuzluğu ciddi bir sorgulamayı şart koşar.
Düşünebiliyor musunuz, görev süresi biten bir “yönetim” yetkisizliğine yetki gömleğini giydirme çabası içine giriyor.
Ve kolektifin iradesini, parti hukukuna uygun olarak belirleme görevi ve sorumluluğuyla karşı karşıya olan kolektifin üyelerinin bir kısmı bu hukuksuzluğa onay veriyor.
Bu örnek dahi başlı başına ne türden zorluklarla karşı karşıya olduğumuzu bize gösteriyor.
Evet ortaya çıkan sonuç, bizim için üzücü bir sonuçtur. Bu sonucun nedenlerini ciddi bir tarzda ele almamız gerekir.
Şöyle bir hafızamızı yoklayalım, biz geçmişte de çoğu zaman böylesi süreçlerde benzeri tartışmalar yürütmüşüz.
Ama bu söylemlerin çözücü bir yol açmadığı ortada.
Tekrar aynı şeyleri söyleyip farklı sonuçlar beklemeye koyulursak, yeni gürültülerle uyanmamız pekala mümkündür.
Bunu yaşamamak için kolektif aklın yön verdiği, eğitici ve günün gerçeklerine uygun olarak adımların atılması zorunludur.
Son Haberler
„Dersim katliamının gerçek sorumlusu„ sorunu üzerine
Taner Akçam, „Dersim ve Tarihle Yüzleşmek“ başlığı taşıyan sunumunda ; „Dersim idamlarından hareketle, Türkiye‘de tarihle yüzleşme sorunları üzerine yedi tez ileri sürmek istedim.“ der, ve bu tezlerin birinde de şunları ileri sürer:
„Tez dört: Dersim katliamını Cumhuriyet Halk Partisi örgütlemiş ve hayata geçirmiştir; bu cümle bu açıklıkta söylenmedikçe bu ülkeye demokrasi ve barış gelmez.Cumhuriyet Halk Partisi‘nin Dersim insanına özür borcu vardır.(...)“ (Özgür Gelecek .16.11.2020).
Irkçılık/ Faşizm Suçu[*]
“Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
ve bir orman gibi kardeşçesine!”[1]
Irkçılık, faşizm tartışmaya açık değildir; kapitalizmden mülhem, insan(lık)a karşı işlenmiş ve hâlâ işlenmekte olan bir suçtur. Dört yanımız ırkçılık, faşizm suçuyla kuşatılmışken; eski Zimbabwe Başkanı Robert Mugabe’nin şu uyarıları “es” geçilmemeli:
“Beyaz arabalar hâlâ siyah lastikler kullandıkları sürece ırkçılık asla bitmeyecektir.
Yoksulların Başkaldırısı ve Kadınlar (Tarihsel Bir Bakış)[*]
“Bilginin elde edilmesi,
bizi iyiye ulaştıracaktır.”[1]
“Yeni sol” söylemler, postmodern tahlillerin ışığında, genellikle ezilenlerin durumlarının parçalılığı üzerinde durur ve bunun sonucu, parçalı mücadele stratejilerini öngörür. Etnik unsurlar kimlikleri, kadınlar cinsiyet eşitliği, işçiler hakları, LGBTI bireyler tanınma… için mücadele etmelidirler; bu mücadeleler arasında zorunlu bir nedensellik ya da hiyerarşi yoktur; bunlar en iyi olasılıkla koordine edilebilir- geçici olarak…
Մենք կ՛հաղթենք! Biz Kazanacağız! (2) Türk Özel Savaş Medyasının Yalanları!
27 Eylül 2020 tarihinde TV’ler “muhabir” görünümündeki özel savaş elemanlarıyla Bakü’den naklen yayına başladılar. Bu özel savaş elemanları, “Ermeni saldırısının” duyurusunu yaparak savaşın başladığını ilan etti.
Türk medyasının bu kadar hızlı bir şekilde Bakü’ye giderek canlı yayına geçmesi, TC devletinin Azerbaycan ordusunun Dağlık Karabağ’a saldırısının önceden bildiği; daha doğru bir ifade ile bu saldırıyı başından itibaren kendisinin planladığı, Azerbaycan ordusunu harekete geçirdiği, fiili olarak yönettiği anlamına gelmektedir.
Adım Karabağ:Nubar OZANYAN
Binlerce yıldır yaşadığım bu toprakları ilim, bal ve gül diyarı yapmışım; kadınlar olmuş yaşamın ve mutluluğun isimleri. Müzik ve şarap, ekmek kadar kutsal olmuş soframızda. İnanana da inanmayana da açmışız kapımızı, ekmek ve şarabımızı bölüşmüşüz. Burada yaşamak mucizedir. Her ağaç Ermeni kokar. Her hercai menekşe, özgürlük solur. Medeniyetlerin beşiği topraklarımızda, kaç kavmin geçtiğini saymadan yaşamışız.
İttifaklar sorunu üzerine
Kısa bir süre önce, “Partizan ile Özgür Gelecek ayrılığının” merkezindeki konu olarak ‘ittifaklar sorunu’na dair başlıklı bir makale okudum.
Makale, “Partizanın Defteri”nde, fikret karavaz tarafından kaleme alınmış.
Yazarın kim olduğu hakkında herhangi bir bilgim yok. Ancak muhtemelen kaypakkaya geleneğinden bir arkadaştır.
Böyle olması durumunda da attığı başlığı bir yerlere oturtmak pek mümkün olamıyor: Çünkü bilebildiğim kadarıyla yakın dönemde “Partizan” ve ‘‘Özgür Gelecek” ismi altında bir ayrılık yaşanmadı.
Barbarlığın Son Halkası Ve Samuel Paty…
Dağlık Karabağ’da (Artsakh-Արցախ) yürütülen Onur Direnişi 35. gününde kuşatma, ağır savaş ihlalleri, yağma, talan ve işgal hareketleri ile devam ediyor.
Diğer tarafta Rojava’da aynı bela ile karşı karşıya kalmış ama direniş sayesinde bugün varlığını sürdüren Kürt Halkı’nın haklı gururunu yaşadığı ve dünya halklarına armağan edilen “Dünya Kobane Günü” 2 Kasım her tarafta sevgi gösterileri ile kutlandı.
Dünya Kobane Günü Kutlu olsun! (1ê Mijdarê Roja Kobanê ya Cîhanê pîroz be!)
Parçalı Önderlik
Parçalı iş yapma, parçalı devrimcilik, parçalı müdahale, parçalı planlama-düzenleme ve yöneticilik-önderlik yapmanın arkasında bilimsel temelde bütünlüklü olarak düşünememek vardır.
Her şeyin başlangıcı ve temeli olarak yanılgı ve katılığa düşmemek için gerçeğin bilgisine olabildiğince yakın olacak tarzda, onun bütün yanlarını, ara bağlantılarını inceleyecek şekilde düşünmek vardır.
Genç yürümek /Nubar Ozanyan
25 Ekim’de “Özgürlüğümüz İçin Faşizme Karşı Birlikte Yürüyoruz!” kampanyasının duyurusunu yapıp amaçlarını açıklamak isteyen gençlik örgütlerine polis saldırdı. Gençliğin dinamik ve militan sesini kesmek, birleşik mücadele fikrini boğmak için yapılan bu saldırıda, dikkat çeken bir nokta vardı. O da polisin İbrahim Kaypakkaya’nın posterini bahane edip eyleme saldırmasıdır. Polisin saldırısında, devrimci gençlik kararlı bir karşı koyuşla önderlerini sahiplendi. Yürüyüşlerinin zorluklarla dolu olduğunu daha işin başında gördüler.
Unutmamak, Devrimci Bir Eylemdir…[*]
Birbirimize bir orman gibi bağlanmaktan.”[1]
Hâlâ Onlarlayız; Onlardanız[*]
var olan
hiçbir şey yok edilemez.”[1]
“Çok fazla düşünmenizi istemiyorlar...